قابلیت ردیابی غذا چیست؟ راهنمای ساختن یک سیستم انتها به انتها

نکات کلیدی این راهنما

• قابلیت ردیابی رشته ای است برای ایجاد پیوندهای قابل جستجو و دو جهته بین رویدادها، به جای بایگانی کردن فایل ها.
• از قبل تعریف کنید که کدام عناصر داده کلیدی باید در هر رویداد ردیابی حیاتی تولید شوند.
• هویت دسته تولید باید از طریق دریافت، مصرف تولید، کیفیت، جابجایی انبار و حمل و نقل، بدون تغییر یا از طریق یک پیوند تبدیل صریح انجام شود.
• موفقیت با پوشش، دقت و زمان واکنش در یک بحران، به جای تعداد سوابق عملیاتی اندازه گیری می شود.

ردیابی مواد غذایی چه مشکلاتی را حل می کند؟

Codex توانایی پیگیری جابجایی غذا در مراحل مشخص تولید، فرآوری و توزیع را به عنوان یک ابزار در نظر می گیرد. نکته مهم این است که این فراتر از دانستن اینکه یک محصول در کجا قرار دارد است. تامین‌کننده هر ماده خام، تجهیزات و سفارش تولیدی که برای پردازش آن استفاده می‌شود، تصمیم‌های کیفی که از طریق آن گرفته شده و مشتریانی که برای آنها ارسال شده است، همگی بخشی از یک زنجیره شواهد هستند.

قابلیت ردیابی دامنه آسیب‌دیده را در طول حوادث ایمنی مواد غذایی محدود می‌کند، از فراخوان‌های غیرضروری گسترده جلوگیری می‌کند، بررسی علت اصلی شکایات مشتریان را سرعت می‌بخشد و دقت موجودی را تقویت می‌کند. همین داده‌ها می‌توانند از ادعاهای پایداری، اعلامیه‌های مبدا، عملکرد تامین‌کننده و بررسی‌های تعادل جرم پشتیبانی کنند. با این حال، یک سیستم نمی تواند به طور جادویی سوابق عملیاتی از دست رفته یا تکمیل شده را قابل اعتماد کند: زمانی که فرآیند انجام می شود باید داده های دقیق تولید شوند.

چرا یک قدم به عقب، یک قدم به جلو به تنهایی کافی نیست؟

قانون عمومی مواد غذایی اتحادیه اروپا مستلزم قابلیت ردیابی در سراسر تولید، فرآوری و توزیع مواد غذایی است و کسب و کارها را ملزم می کند تا کسانی که آنها را عرضه کرده اند و مشاغلی را که عرضه کرده اند شناسایی کنند. Codex همچنین از رویکرد یک گام به عقب، یک قدم به جلو به عنوان پایه ای متناسب با هدف استفاده می کند. این خط مبنا زنجیره بین طرفین را ایجاد می کند، اما دامنه فراخوان ممکن است نامشخص باقی بماند اگر تحولات داخل تسهیلات ثبت نشود.

به عنوان مثال، همان دسته تولید شکر ممکن است در سه سفارش تولید استفاده شود، به دو محصول نیمه تمام تبدیل شده و در پنج دسته تولید محصول نهایی توزیع شود. یک فاکتور تامین کننده و یک یادداشت تحویل مشتری به تنهایی نمی تواند وسط آن شبکه را توضیح دهد. قابلیت ردیابی داخلی باید مصرف، تقسیم، ادغام، دوباره کاری، از دست دادن، قرنطینه و انتشار رویدادها را ثبت کند. یک سیستم قوی حداقل سوابق عملیاتی در مورد طرف های تجاری را با واقعیت های تولید تکمیل می کند.

• عرضه کننده و دسته تولید مواد ورودی
• سفارش تولید، نسخه دستور پخت و مصرف واقعی
• تولید دسته های نیمه تمام و نهایی محصول
• تصمیمات کنترل کیفیت، قرنطینه و آزادسازی
• سوابق عملیاتی انبار، مکان، حمل و نقل و مشتری
• حرکات بازگشت، دوباره کاری، تخریب و از دست دادن

CTE و KDE: طراحی رکوردهای عملیاتی پیرامون رویدادها

قانون ردیابی مواد غذایی FDA از رویدادهای ردیابی حیاتی و عناصر داده کلیدی برای برخی غذاها استفاده می کند. این رویکرد ارزشی فراتر از مشاغل در محدوده ایالات متحده دارد: تعریف حداقل مجموعه داده برای هر رویداد پذیرش، تبدیل، بسته بندی یا حمل و نقل، فرم های پراکنده را به یک مدل قابل جستجو تبدیل می کند. هویت، زمان، کمیت، مکان و اطلاعات دسته تولید مرتبط با هم زمانی که رویداد رخ می دهد تولید می شود.

مجموعه KDE بسته به محصول و فرآیند متفاوت است. پذیرش به تامین کننده، دسته تولید تامین کننده، دسته تولید داخلی، مقدار، واحد، تاریخ و محل دریافت نیاز دارد. تولید بر دسته های تولید مصرف شده، دسته تولید خروجی، نسخه دستور پخت، خط تولید، زمان شروع و پایان و شخص مسئول تاکید دارد. اگر هر فیلد صاحب داده، قانون اعتبارسنجی و تاریخچه تغییر نداشته باشد، فرم های بیشتر شواهد بهتری تولید نمی کنند.

• چه کسی: تامین کننده، کسب و کار، مشتری و کاربر که اقدام را انجام می دهد
• چه چیزی: محصول، مواد، دسته تولید، سریال یا هویت دسته ای
• کجا: مرکز، انبار، قفسه، خط یا آدرس حمل و نقل
• زمان: زمان رویداد و در صورت نیاز، فاصله زمانی تولید
• چقدر: کمیت، واحد اندازه گیری و نسبت تبدیل
• مرتبط با: دسته تولید قبلی، دسته تولید بعدی، سند و مرجع معامله

کدهای دسته ای تولید، هویت محصول و پیوندهای تبدیل

یک کد دسته ای تولید باید منحصر به فرد، قابل خواندن و در طول فرآیند سازگار باشد. کد محصول محصول تولید شده را مشخص می کند. کد دسته ای تولید، گروه خاصی را که در شرایط یکسان تولید شده اند، شناسایی می کند. واحدهای لجستیک مانند پالت‌ها یا کیس‌ها ممکن است هویت بیشتری داشته باشند، اما اینها باید به دسته‌های تولید محصول زیربنایی مرتبط شوند. نگه‌داشتن تاریخ‌ها، شیفت‌ها و جزئیات محصول در فیلدهای جداگانه، به جای فشرده‌سازی آنها در یک کد، جستجو و تأیید را آسان‌تر می‌کند.

نقاط دگرگونی پرخطرترین مناطق هستند. مخلوط کردن، پر کردن، برش دادن، بسته بندی مجدد و دوباره کاری باعث ایجاد روابط چند به یک یا یک به چند می شود. سیستم باید مقادیر واقعی استفاده شده و همچنین دسته های تولید مبدا و مقصد را حفظ کند. این اجازه می دهد تا دامنه یادآوری و تعادل جرم از یک زنجیره حرکت محاسبه شود.

یک سیستم ردیابی قابل اجرا در هشت مرحله

پیاده سازی به جای خرید فناوری، با نقشه برداری از محصول و جریان داده ها شروع می شود. هر نوع مواد دریافتی، مرحله تبدیل، فروشگاه میانی، فرآیند برون سپاری و کانال حمل و نقل را نقشه برداری کنید. سپس داده های تولید شده در هر رویداد مهم را مشخص کنید، چه کسی آن را وارد می کند و چه شواهدی پیوست شده است. این کار باید در طبقه تولید با دنبال کردن یک دسته واقعی تأیید شود، نه اینکه در یک میز پایان یابد.

انتخاب یک خانواده محصول واحد برای پایلوت، آزمایش کدگذاری و استفاده از ترمینال را در شرایط واقعی آسان‌تر می‌کند. معیارهای موفقیت را از قبل بنویسید: زمان پرس و جو به جلو و عقب، نسبت مقدار محاسبه شده، تفاوت غیرقابل توضیح، سوابق عملیاتی از دست رفته و تعداد اصلاحات کاربر. پس از یک پایلوت موفق، الگو را به خطوط دیگر گسترش دهید و مدل داده را برای خطرات جدید در هر عرضه مرور کنید.

• داده های اصلی محصول، مواد و طرف معامله را پاک کنید.
• نقشه جریان های فیزیکی و رویدادهای ردیابی حیاتی.
• عناصر داده اجباری و صاحبان آنها را برای هر رویداد تعریف کنید.
• قوانین مربوط به تولید کدهای دسته ای تولید، برچسب زدن و برچسب گذاری مجدد را مستند کنید.
• ثبت عملیاتی مصرف واقعی جدا از فرضیات دستور پخت.
• وضعیت کیفیت و انتشار را به موجودی متصل کنید.
• ردیابی آزمایشی رو به جلو و عقب با یک خانواده محصول.
• تمرینات را اندازه گیری کنید، انحرافات را از طریق CAPA ببندید و پوشش را گسترش دهید.

فراخوان ساختگی چگونه باید انجام شود؟

یک تمرین نباید نمایشی برای یافتن یک دسته تولید آسان و آشنا باشد. از یک دسته تولید محصول نهایی انتخاب شده به طور تصادفی به همه ورودی‌ها و از یک دسته تولید مواد خام بالقوه تحت تأثیر به همه تولیدات، محموله‌ها و موجودی باقیمانده ردیابی کنید. زمان شروع و پایان ثبت عملیات، و بررسی خروجی سیستم در برابر تعداد انبارها، اسناد حمل و نقل و سوابق عملیاتی با کیفیت از طریق نمونه برداری.

تطبیق کمیت یک بررسی حیاتی است. مقدار اولیه را با کل استفاده شده، باقی مانده در انبار، برگشت داده شده، از بین رفته و به عنوان ضرر قابل توضیح مقایسه کنید. ادعای پوشش کامل به معنای چیزی بیش از تولید فهرست کامل اسامی است: مقادیر نیز باید ثابت باشند. پس از انجام تمرین، اقدامات اصلاحی را با مالکان و مهلت های مفقود شده سوابق عملیاتی، علل تاخیر و مراحل میانی دستی باز کنید.

نقاط مشترک شکست

رایج‌ترین اشتباه این است که قابلیت ردیابی را چیزی جز چاپ لیبل نمی‌دانیم. کد دسته ای تولید چاپ شده نمی تواند تاریخچه محصول را توضیح دهد مگر اینکه به سوابق عملیاتی مصرف متصل شود. به طور مشابه، کسر خودکار مصرف از یک دستور العمل استاندارد می تواند جایگزینی، استفاده بیش از حد یا کار مجدد روی زمین را پنهان کند. قابلیت ردیابی باید عملیاتی را ثبت کند که واقعاً چه اتفاقی افتاده است.

نوشتن یک دسته تولیدی متفاوت در صفحات گسترده، فرم های کاغذی و سیستم های نرم افزاری جداگانه نیز زنجیره را می شکند. از هویت های کنترل شده به جای متن آزاد، فرمت های رایج تاریخ و زمان و قوانین تبدیل واحد استفاده کنید. اصلاحات و دنباله حسابرسی آنها را حفظ کنید، از جمله اینکه چه کسی سابقه عملیاتی را تغییر داده و چرا، به جای حذف سابقه.

• عدم تطبیق دسته تولید تامین کننده با دسته تولید داخلی
• عدم ارتباط مجدد کار و محصولات نیمه تمام به عنوان ورودی به تولید جدید
• نمایش دسته‌های تولید قرنطینه‌شده به‌عنوان موجود برای ارسال
• عدم کنترل تبدیل بین کیلوگرم، واحد و کیس
• واگذاری تداوم دسته ای تولید در فرآیندهای برون سپاری تنها به کارهای اداری
• وارد کردن سوابق عملیاتی به صورت انبوه به صورت گذشته نگر و عدم حفظ تاریخچه تغییرات

کدام شاخص ها عملکرد قابلیت ردیابی را اندازه گیری می کنند؟

بلوغ با میزان قابل استفاده بودن شواهد به جای تعداد سوابق عملیاتی ذخیره شده اندازه گیری می شود. زمان ردیابی به جلو و عقب، پوشش دسته ای تولید، تفاوت های تطبیق کمی، ثبت به موقع رویداد و نرخ های تصحیح شاخص های کلیدی مدیریت هستند. ممکن است اهداف برای محصولات حیاتی سخت‌گیرانه‌تر و برای جریان‌های با ریسک پایین‌تر متناسب‌تر باشند.

رویکرد Identify-Capture-Share GS1 بر جمع‌آوری داده‌ها و اشتراک‌گذاری آن با اشخاص مجاز و همچنین استانداردسازی هویت‌ها تأکید دارد. یک کسب و کار باید حداقل مجموعه داده را برای به اشتراک گذاشتن با شرکای خارجی از قبل، بدون افشای غیر ضروری داده های شخصی یا حساس تجاری آماده کند. قابلیت ردیابی باید هم در دسترس باشد و هم با مجوز کنترل شود.

منابع تالیفی

1. Codex Alimentarius (FAO/WHO) — Principles for Traceability / Product Tracing as a Tool within a Food Inspection and Certification System (CXG 60-2006)
2. European Union — Regulation (EC) No 178/2002, Article 18 — Traceability
3. U.S. Food and Drug Administration — FSMA Final Rule: Requirements for Additional Traceability Records for Certain Foods
4. U.S. Food and Drug Administration — Critical Tracking Events and Key Data Elements
5. GS1 — GS1 Global Traceability Standard
6. GS1 — GS1 Global Traceability Standard, Release 2.0

راهنماهای مرتبط